Zbiór przepisów prawnych i zasad postępowania:

Dziecko jest świadkiem szczególnej troski

Przesłuchanie dziecka było i jest zaliczane przez wielu kryminalistyków oraz profesjonalistów, uczestniczących w procedurach prawnych z udziałem dzieci, do szczególnych i trudnych form przesłuchania. Dziecko jest specyficznym podmiotem. W odmienny sposób rozumuje i komunikuje się z otoczeniem. W specyficzny dla siebie sposób postrzega i opisuje świat.

Dla dziecka – ofiary przestępstwa - przesłuchanie na komisariacie policji, w prokuraturze lub sądzie jest bardzo traumatycznym przeżyciem.

Dziecko:

  • nie rozumie procedur, w których musi uczestniczyć,
  • boi się nieznanej sytuacji,
  • obawia się, że nie sprosta oczekiwaniom dorosłych,
  • czuje się winne,
  • boleśnie przeżywa przypominanie o doznanych krzywdach,
  • boi się konsekwencji oskarżania bliskich mu osób
    [Fundacja Dzieci Niczyje (2004), Wysoki sądzie… ].

Przedmiotem obaw dziecka, gdy staje przed koniecznością składania zeznań, może być:

  • Sprawca.
    Jego groźby lub utrata akceptacji, lub też bezpośrednie spotkania z nim w trakcie przesłuchania.
  • Kara.
    Często dziecko czuje się współwinne i współodpowiedzialne. Okoliczności przestępstwa czasami wiążą się z przekroczeniem przez nie granic ustanowionych przez rodziców. Dziecko boi się również, że rodzice będą je obwiniać za kłopoty wynikające z ujawnienia przestępstwa.
  • Trudne sytuacje w trakcie przesłuchania.
    Dziecko może sie obawiać, że czegoś nie zrozumie, że będzie mu się chciało płakać, pić albo skorzystać z toalety. Wyobraża sobie, że inni będą mieć o nim złe zdanie, gardzić nim, uważać, że zasłużyło na to, co je spotkało. Dzieci często redukują lęk i złe samopoczucie poprzez unikanie myślenia i mówienia o przykrych rzeczach. Chcą uniknąć przesłuchania w obawie przed konfrontacją z trudnymi dla siebie wspomnieniami.
  • Zapomnienie lub pomylenie faktów.
    Dzieci często mogą mieć wrażenie, że "coś im się miesza w głowie", pod wpływem silnego stresu mogą mieć poczucie luk w pamięci. Dziecko w wieku szkolnym ma silnie zinternalizowane przekonanie, że na zadawane przez dorosłych pytania należy udzielać konkretnych odpowiedzi. W szkole odpowiedź "nie wiem", "nie pamiętam", "nie rozumiem" sankcjonowana jest oceną negatywną. Boją się, że nie uda im się sprostać oczekiwaniom przesłuchujących.
  • Pogorszenie sytuacji rodzinnej.
    Dziecko, które zeznaje przeciwko komuś z rodziny boi się rozpadu rodziny, utraty miłości i opieki. Sądzi, że przyczyniło się do zdenerwowania, smutku, czy złości swoich rodziców. Jest w konflikcie lojalności, ulega presji różnych interesów rodzinnych.

Mały świadek wymaga szczególnej troski. Przyjmowanie zeznań od małoletnich świadków i ofiar przestępstw, ich ocena i interpretacja niewątpliwie wymaga również szczególnej, specjalistycznej wiedzy z zakresu psychologii dziecka, dotyczącej procesów poznawczych u dzieci oraz uwarunkowania ich przebiegu. Jednak wartość uzyskanego materiału (pozyskanie wiarygodnych, w miarę pełnych informacji) zależy także - w zdecydowanie istotniejszym stopniu niż w wypadku osób dorosłych - od warunków i sposobu prowadzonej czynności procesowej z jego udziałem [Budzyńska A. (2007), Jak przesłuchiwać dziecko].

Zobacz więcej:

 

Opracowania pochodzą ze strony: http://www.dzieckoswiadek.fdn.pl

 

Jak zlecić publikację
ogłoszenia sądowego?
Czy można żądać usunięcia uli przez sąsiada — bo pszczoły zalatują na moją posesję?
Czy żądanie usunięcia pszczół z sąsiedztwa może być może być uzasadnione ryzykiem użądlenia przez pszczołę? Czy (...)
Gruntowna reforma Służby Więziennej
Ministerstwo Sprawiedliwości zaprezentowało całościową koncepcję reformy Służby Więziennej. Do rozwiązań już funkcjonujących, takich jak program pracy (...)
1/574