Dz. pr.2542 | Wydanie 6843 Piątek, 20 listopada 2026
WYDANIE NR 6843
REJ. PR. 2512
← Wszystkie artykuły

KRONIKA SĄDOWA

Opublikowano: 31.10.2026

Nękanie mimo zakazu kontaktu. Siedem miesięcy więzienia

Nękanie mimo zakazu kontaktu. Siedem miesięcy więzienia

Wiadomości z groźbami i obelgami oraz kartka pozostawiona za wycieraczką samochodu stały się podstawą skazania za uporczywe nękanie. Sąd Rejonowy w Chełmnie wymierzył oskarżonej siedem miesięcy pozbawienia wolności w systemie terapeutycznym. Na ocenę jej zachowania istotnie wpłynęło to, że wcześniej otrzymała już karę z warunkowym zawieszeniem wykonania i zakaz kontaktowania się z tą samą pokrzywdzoną.

Wiadomości pomimo wcześniejszego wyroku

Katarzyna Gajewska* została oskarżona o uporczywe nękanie Moniki Brzezińskiej od 5 listopada 2023 r. do 11 stycznia 2024 r. Zarzut obejmował pozostawienie kartki za wycieraczką samochodu pokrzywdzonej oraz wysyłanie przez internet, z wykorzystaniem aplikacji, wiadomości zawierających groźby i zniewagi.

Nie był to pierwszy wyrok dotyczący zachowania oskarżonej wobec Moniki. W sprawie o sygnaturze II K 199/22, zakończonej wyrokiem z 20 września 2022 r., Katarzyna otrzymała karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania. Obowiązywał ją również zakaz kontaktowania się z pokrzywdzoną w jakikolwiek sposób.

W omawianej sprawie oskarżona przyznała się do winy. Sąd uznał to za okoliczność łagodzącą, ale ocenił, że dalsze nękanie mimo wcześniejszego rozstrzygnięcia przemawia przeciwko ponownemu zastosowaniu łagodniejszej reakcji.

Dlaczego sąd uznał zachowanie za uporczywe nękanie

Sąd ustalił, że 5 listopada 2023 r. Katarzyna pozostawiła za wycieraczką samochodu kartkę z wulgaryzmami i obelgami. Następnie wielokrotnie wysyłała wiadomości zawierające groźby, wyzwiska i oszczerstwa. Działania powtarzały się w niewielkich odstępach, niekiedy kilka razy na dobę.

W ocenie sądu nie chodziło więc o pojedynczą obraźliwą wypowiedź, lecz o świadome i powtarzające się działania. Ich skutkiem było uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia oraz istotne naruszenie prywatności pokrzywdzonej. Sąd uznał oskarżoną za winną zarzucanego czynu z art. 190a § 1 kodeksu karnego.

Znaczenie miała także treść gróźb. W jednej z wiadomości oskarżona groziła pokrzywdzonej zabiciem i oblaniem kwasem. Sąd uznał jej obawy za usprawiedliwione, wskazując między innymi na wykształcenie oskarżonej i jej przynajmniej potencjalny dostęp do substancji chemicznych. Nie ustalił natomiast, że przygotowywała ona taki atak.

Nie tylko liczba wiadomości

W rozumowaniu sądu ważne były łącznie powtarzalność i świadomy charakter działań oraz ich skutki dla pokrzywdzonej. Jej strach nie został oceniony w oderwaniu od sytuacji, lecz w powiązaniu z treścią gróźb i okolicznościami sprawy.

Dlaczego kara więzienia i system terapeutyczny

Wyrokiem z 12 listopada 2024 r. Sąd Rejonowy w Chełmnie wymierzył Katarzynie siedem miesięcy pozbawienia wolności. Rozważał możliwość zastosowania grzywny albo ograniczenia wolności na podstawie art. 37a § 1 k.k., ale uznał te rozwiązania za nieodpowiednie w tej sprawie.

Według sądu sytuacja finansowa oskarżonej nie pozwalałaby jej wykonać grzywny, a stan zdrowia i pobieranie renty z powodu niezdolności do pracy przemawiały przeciwko karze ograniczenia wolności. Niezależnie od tego sąd wskazał na wysoki stopień winy oraz kontynuowanie nękania mimo wcześniejszego skazania.

Sąd nie potraktował jako okoliczności łagodzącej przekonania oskarżonej, że pokrzywdzona rozbiła jej małżeństwo. Podkreślił, że w czasie przypisanego czynu Katarzyna nie miała ograniczonej ani zniesionej zdolności kierowania swoim postępowaniem. Jej trudności psychiczne nie zostały jednak pominięte przy określaniu sposobu wykonania kary.

Biegli psychiatrzy i psycholog ocenili, że oskarżona może odbywać karę pozbawienia wolności, lecz ze względu na wcześniejsze wielomiesięczne leczenie psychiatryczne powinna mieć dostęp do konsultacji psychiatrycznych i psychologicznych. Dlatego sąd, na podstawie art. 62 k.k., nakazał wykonanie kary w systemie terapeutycznym.

Cztery lata zakazów i częściowe zadośćuczynienie

Sąd zakazał oskarżonej kontaktowania się z Moniką w jakikolwiek sposób oraz zbliżania się do niej na odległość mniejszą niż 100 metrów przez cztery lata. Uzasadnił to potrzebą ochrony pokrzywdzonej przed kolejnymi niewłaściwymi zachowaniami, skoro wcześniejsze zakazy nie powstrzymały oskarżonej.

Orzekł także obowiązek zapłaty 1000 zł częściowego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Przy ocenie jej rozmiaru uwzględnił zeznania pokrzywdzonej i jej partnera. Wskazał, że nękanie odbiło się na zdrowiu psychicznym Moniki oraz jej komforcie życia, a ona i jej bliscy żyli w poczuciu zagrożenia.

Oskarżona została zwolniona od kosztów sądowych. Sąd uwzględnił jej trudną sytuację materialną oraz konieczność zapłaty zadośćuczynienia.

Co wynika z tej sprawy?

W tej sprawie o karze przesądziło nie tylko samo nękanie, ale również to, że wcześniejszy wyrok nie powstrzymał oskarżonej przed podobnym zachowaniem. Przyznanie się do winy zostało uwzględnione na jej korzyść, lecz nie przeważyło nad okolicznościami obciążającymi.

Orzeczenie pokazuje też różnicę między oceną odpowiedzialności a ustaleniem sposobu odbywania kary. Sąd uznał, że oskarżona mogła kierować swoim postępowaniem, a jednocześnie dostrzegł potrzebę zapewnienia jej pomocy terapeutycznej podczas wykonywania kary. Uzasadnienie ograniczono ze względu na zakres wniosku dotyczącego rozstrzygnięcia o karze; dostarczony materiał nie zawiera informacji o prawomocności wyroku ani o wyniku ewentualnej kontroli odwoławczej.

Źródło: wyrok Sądu Rejonowego w Chełmnie, II Wydział Karny, z 12 listopada 2024 r., sygn. akt II K 248/24, wraz z uzasadnieniem.

* Imiona i nazwiska uczestników opisanej sprawy są fikcyjne. Wprowadzono je dla ułatwienia lektury i zachowania anonimowości osób wskazanych w orzeczeniu.