Dz. pr.2542 | Wydanie 6843 Piątek, 20 listopada 2026
WYDANIE NR 6843
REJ. PR. 2512
← Wszystkie artykuły

KRONIKA SĄDOWA

Opublikowano: 31.10.2026

Renta bez daty końcowej. Sąd oddalił apelację ubezpieczyciela.

Renta bez daty końcowej. Sąd oddalił apelację ubezpieczyciela.

Ubezpieczyciel chciał obniżenia zadośćuczynienia dla dziewczynki poszkodowanej w wypadku i ograniczenia czasu wypłacania jej renty. Sąd Apelacyjny w Białymstoku oddalił apelację. Uznał, że zgromadzone dowody potwierdzają związek zaburzeń rozwoju dziecka z wypadkiem, a dobrych rokowań nie można utożsamiać z ustaloną datą zakończenia terapii.

Po wypadku potrzebna była pomoc specjalistów

25 lipca 2018 r. samochód osobowy najechał na małoletnią Annę Majewską* i jej matkę. Jak ustalił sąd, przed tym zdarzeniem u dziewczynki nie występowały zaburzenia rozwoju stwierdzone później. Już następnego dnia lekarz rodzinny zauważył stany lękowe i skierował dziecko do poradni psychologicznej oraz neurologicznej.

Kolejne konsultacje wykazały problemy z rozwojem mowy i funkcjonowaniem emocjonalnym. Dziewczynka komunikowała się głównie pojedynczymi słowami, gestami i wyrażeniami dźwiękonaśladowczymi. Miała też trudności z rozumieniem bardziej złożonych poleceń oraz nadwrażliwość na głośne i wysokie dźwięki.

Dokumentacja z przedszkola opisywała zarówno trudności, jak i postępy dziecka. Początkowo dziewczynka potrzebowała czasu na przystosowanie się do nowego miejsca i rówieśników, ale po kilku tygodniach chętniej nawiązywała kontakty. Nadal wymagała jednak terapii logopedycznej i obserwacji psychologicznej.

Biegła z zakresu neurologopedii wskazała, że wypadek mógł wpłynąć na opóźniony rozwój mowy. Oceniła również, że zaburzenia te negatywnie oddziałują na rozwój emocjonalny i funkcjonowanie dziewczynki w otoczeniu. Przy intensywnej, odpowiednio dobranej terapii widziała duże szanse na powrót do prawidłowego funkcjonowania. Zalecała zajęcia co najmniej dwa razy w tygodniu.

Co przyznał sąd i co zakwestionowała spółka

W imieniu dziecka występował ojciec, Piotr Majewski. Po sprecyzowaniu żądań domagał się od ubezpieczyciela sprawcy 50 tys. zł zadośćuczynienia, 958,27 zł odszkodowania oraz renty w wysokości 300 zł miesięcznie z tytułu zwiększonych potrzeb.

Spółka nie kwestionowała swojej odpowiedzialności za skutki wypadku, lecz wysokość roszczeń. Uważała, że wypłacone wcześniej 1200 zł zadośćuczynienia odpowiada rozmiarowi krzywdy. Podnosiła też, że ojciec nie uzyskał zgody sądu opiekuńczego na wniesienie pozwu.

Sąd Okręgowy w Olsztynie nie podzielił tego ostatniego zastrzeżenia. Wyjaśnił, odwołując się do art. 101 § 3 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, że wystąpienie z pozwem co do zasady służy uzyskaniu lub zachowaniu roszczenia dziecka i nie przekracza zakresu zwykłego zarządu jego majątkiem.

Wyrokiem z 7 września 2020 r. sąd przyznał dodatkowe 50 tys. zł zadośćuczynienia, 958,27 zł odszkodowania oraz 300 zł miesięcznej renty, począwszy od 30 kwietnia 2019 r. Zadośćuczynienie miało wynagrodzić krzywdę, odszkodowanie pokryć poniesione wydatki na leczenie, a renta odpowiadać zwiększonym potrzebom związanym z terapią. W pozostałym zakresie powództwo oddalono.

Ubezpieczyciel zaskarżył rozstrzygnięcie w zakresie 25 tys. zł zadośćuczynienia oraz braku czasowego ograniczenia renty. Zarzucał między innymi nieprawidłową ocenę dokumentacji medycznej, opinii biegłej i wypowiedzi rodziców dziecka. Domagał się zmiany wyroku albo jego uchylenia w zaskarżonej części i ponownego rozpoznania sprawy.

Nie tylko relacja rodziców i nie tylko rokowania

Sąd Apelacyjny w Białymstoku 10 lutego 2021 r. oddalił apelację. Podzielił ustalenia sądu pierwszej instancji i nie uznał zasądzonego zadośćuczynienia za rażąco wygórowane. Przyznał również powódce 2700 zł zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.

Istotne było to, że ustalenia dotyczące zdrowia dziewczynki nie opierały się wyłącznie na relacji jej rodziców. Potwierdzały je dokumentacja medyczna, opinia biegłej, obserwacje z przedszkola i zeznania świadków. Sąd zwrócił uwagę na brak takich zaburzeń przed wypadkiem oraz ich odnotowanie już wkrótce po zdarzeniu.

Rozważając związek między wypadkiem a pogorszeniem zdrowia, sąd odwołał się do art. 361 § 1 kodeksu cywilnego oraz art. 231 kodeksu postępowania cywilnego. W okolicznościach tej sprawy uznał za wystarczające wysokie prawdopodobieństwo takiego związku, wynikające z całego materiału dowodowego. Nie wymagał pewnego wykazania każdego etapu prowadzącego od zdarzenia do zaburzeń.

Ubezpieczyciel wskazywał także na przesłuchanie matki, będącej przedstawicielką ustawową dziecka, w charakterze świadka. Sąd apelacyjny uznał to za uchybienie procesowe, ale zaznaczył, że spółka nie zgłosiła zastrzeżenia do protokołu na podstawie art. 162 kodeksu postępowania cywilnego. Niezależnie od tego pozostałe dowody wystarczały do dokonania istotnych ustaleń.

Nie było też podstaw do wskazania daty końcowej renty. Biegła nie określiła, kiedy ustaną następstwa wypadku, a zaświadczenie z 1 lutego 2021 r. potwierdzało dalsze prowadzenie terapii. Sąd wyjaśnił, że podstawą omawianej renty był art. 444 § 2 kodeksu cywilnego, dotyczący między innymi zwiększonych potrzeb poszkodowanego.

Dobre rokowania to nie termin zakończenia leczenia

Duże szanse na poprawę nie oznaczały w tej sprawie, że można wskazać datę ustania potrzeb terapeutycznych. Dlatego sąd pozostawił rentę bez z góry ustalonej daty końcowej.

Co wynika z tej sprawy?

O wyniku zdecydowało łączne odczytanie opinii biegłej, dokumentacji leczenia i obserwacji dziecka. Sąd nie ograniczył oceny krzywdy do bezpośrednich obrażeń po wypadku. Uwzględnił również trudności w komunikowaniu się, rozwoju emocjonalnym i codziennym funkcjonowaniu.

Brak daty końcowej renty nie oznaczał przy tym, że świadczenie nie może podlegać późniejszej zmianie. Sąd wskazał, że zmiany okoliczności wpływających na wysokość renty powinny być rozpatrywane na podstawie art. 907 § 2 kodeksu cywilnego. W tej sprawie nie było jednak podstaw, by z góry przewidzieć zakończenie terapii i na tej podstawie ograniczyć czas wypłat.

Źródło: wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku, I Wydział Cywilny, z 10 lutego 2021 r., sygn. akt I ACa 790/20, wraz z uzasadnieniem opisującym wyrok Sądu Okręgowego w Olsztynie z 7 września 2020 r., sygn. akt I C 297/19.

* Imiona i nazwiska uczestników opisanej sprawy są fikcyjne. Wprowadzono je dla ułatwienia lektury i zachowania anonimowości osób wskazanych w orzeczeniu.